2/8/2006 - Beyrutlu bir kadın sanatcıdan mektup-türkçe
Beyrutlu bir kadın sanatçıdan mektup (türkçe)
gönderen: antimilitarist Tuesday, Jul. 25, 2006 at 6:52 AM
Zena el-Khalil'den
Öksürmeye başladım, ama neden bilmiyorum. Soğuk algınlığı değil. Sanırım
strese karşı gösterdğim bir tepki. Bedenimi güçsüz hissediyorum. Ağzım hep
kuru, ne kadar su içersem içeyim. Çok su içmekten korkuyorum, çünkü o da
bitebilir!
Dün gece, muhtemelen tüm hayatım boyunca yaşadığım en korku dolu geceydi.
Öylesine yorgun ve bitkindim ki... günlerdir uyumadım. Sessiz bir an
olduğunda, bu sefer karnımdaki ve kalbimdeki gerilim uyumamı engelliyor.
Dün gece 15 bomba saydık Dahiyeh'e düşen (Beyrut kırsalı)... ve bunlar
yanlızca bizim duyduklarımızdı. Gece kendime şöyle dedim: eğer en azından
birazcık uyumaya çalışmazsam, yorgunluktan aklımı yitireceğim, ve beni
öldüren şey bu olacak. Yemek de yiyemediğim için, fiziksel olarak güç
kaybediyorum. Bu noktada bunlar hep psikolojik.
Biliyorum, güçlü olmalıyım, ve olacağım; ama şu anki gidişatımı inkar
edemem. Ve bence insanlar kahramanlık kadar, düşkünlük hakkında da birşeyler
duymalılar. Birçoğumuz işleri yoluna koymak için yoğunca çalışıyoruz.
Beyrut'ta koşturup, insanlara yemek, su, ilaç ulaştırmaya çalışıyoruz;
iletişim işleri yapıyoruz, vs; ama bu bizim korkmadığımız, yorgun ya da
hasta olmadığımız anlamına gelmiyor.
Dün gece, şimdiye dek olan en kötü bombardıman altındayken, gürültüden artık
o kadar korkmadığımı farkettim. Ne kadar da çabuk alışılıyor. En acıtıcı
şeyin "BİLİNMEZ" olan olduğunu farkettim. Yarın ne olacak? Tüm bunlar ne
zaman bitecek? Herşeyi yeniden nasıl kuracağız? Mülteciler geri gelecek mi?
Güneydeki insanlar nasıl? Ve tüm bir ülkeyi cezalandırmak neden? Tüm
bunların arkasındaki asıl plan nedir? Daha ne kadar kötüye gidecek?
Kocam ve ben mültecilere ev sahipliği yapıyoruz, ülkeden çıkacak yolu
bulmalarına yardım ediyoruz. Bu sabah ikisi ayrılmayı başardı, bir Alman ve
Bir İsveçli. Diğer ikisi İngiliz ve Amerikalı. İlginç olan şu ki, burdakiler
arasında Amerikan elçiliği, vatandaşlarına en az yardım edeni. Elçilik
telefonu pratik olarak servis dışı.
Arkadaşım Amanda (birkaç gün önce karşılaştığım biri), elçiliğe gidebilmek
için araba kiralamak zorunda kaldı (Beyrut dışına) ve ona söyleyebildikleri
tek şey, ne yapacaklarını bilmedikleri ve internet sitesini takip etmeye
devam etmesi gerektiği. İnternet sitesinde tek görebildiği, 5 gün sonra bir
tahliyenin olacağı, ve tahliye sırasında bunun için ödeme yapması gerektiği!
Evet, kendi vatandaşlarına tahliye için ücret ödeyeceklerini söylüyorlar!
Buna inanabiliyor musunuz?!
İnsanları tahliye etmeye çabalamak bende stres yarattı. Eğer ayrılma şansım
olsaydı ne yapardım? Ayrılır mıydım? Arkadaşlarım ne olacak? Ailem? Sanat
stüdyom? İngiliz pasaportum var, kocamla birlikte tahliye edilebilirdim. Ya
peki en iyi arkadaşım Maya'ya ne olacak? Çok nadir görülen ve kötü bir
KANSER türüne yakalandı! Bir kaç önce teşhis edildiğinden beri ona bakıyorum
ve biliyorum ki şimdiye dek iyi olmasında bu etkili oldu. Yakalandığı kanser
türü "tedavi edilemez", ama ironik bir şekilde, bombardımanın başladığı gün,
doktor tümörlerin küçüldüğünü söyledi! İnanılmaz- gerçek bir mucize. Maya'yı
bırakamam!
Ya stüdyomdaki eserler? Ya tüm fırçalarım, boyalarım, parlatıcım ve
kitaplar! Tüm kitaplarım! Yeniden- aklından geçen çılgınca şeyler.
Ya resim albümlerimiz? Aile resimlerimiz? Hatıralar...
Ya birkaç yaz önce, kötü bir ayrılığın ardından üzgünken, balkonuma yaptığım
çizimler?
Peki ya sakladığım tüm aşk mektupları? İçinde gençliğimin hikayesi olan, bir
gün kızıma vermek istediğim mektuplar.
Peki ya diğer en iyi dostum? Köpeğim Tampopo? Benim güzel Jack Russel
terrierim, beni hiç bırakmayan. Hep bir saflık ve şefkat kaynağı olan...
Melek gibi gözleri olan... Köpeklerin tahliyesine izin verilmiyor. Amerikan
arkadaşım Christine köpeğini benim yanımda bırakacak. Küçük, siyah bir köpek
Baousi (Arapça'da öpücük demek). Kalbi kırık! Neredeyse tahliyeye katılmak
istemeyecekti. Çok sayıda konsolosluğa gidip kaydolmaya çalıştı, köpeğini
belki alırlar diye. Merak etme Christine, Baousi'ye çok iyi bakacağım.
Kızkardeşim, okullarda korunan mültecilere gönüllü yardım ediyor. Şu anda
para, ilaç, su, yatak ve battaniye gibi konularda yardım için Lübnan
vatandaşlarını arıyorlar. İnsanlardan para istiyor, sonra gidip mülteciler
için ilaç alıyor – kendi inisiyatifi! Annem de katıldı. Bir arkadaş,
yardımları kabul etmek için bir internet sitesi açtı:
http://atrissi.com/helplebanon/
Günün en ahlak dışı haberi: Israil insanlara güneyi boşaltmalarını, çünkü
Lübnan'ın güneyini yok edeceklerini bildirdi. Ama insanlar ayrılamaz, çünkü
tüm yollar yıkılmış ya da tıkanmış. Ve dün, insanlar ayrılmaya çalışırken,
İsrailliler onlara ateş açtı! Bir katliam yaşanıyor!
Dün itibariyle yeni saldırı haberleri:
-Israilliler Lübnan'ın güneyini fosfor ve diğer kimyasal bombalarla
bombalıyor.
-İsrail, Lübnan kıyısındaki tüm limanları bombaladı.
-İsrail tüm yerel askeri radarlarımızı ve bazı ileri karakollarımızı
bombaladı.
-İsrailliler ateşli saldırı tugayına ve Arama ve Kurtarma Ekibine saldırdı.
Sivil insan kayıpları oldu. Bu bir katliamdı – binalarda sığınmacılar da
vardı.
-İsrailliler Beyrut kırsalını (Dahiyeh & Haret Hreik) bombalamaya devam
ettiler.
-İsrailliler 100 sivli öldürdü ve yüzlerce yaralı var – ve güneyi
bombalamaya devam ediyorlar.
-İsrailliler dağlara giden yolları bombalamaya başladılar. Shouf'a giden ana
bir yolu vurdular.
-İsrailliler dağlardaki bir gaz istasyonunu vurdular.
....neleri vurduklarını takip edemiyorum.
***İsrail Lübnan askeri karakollarını hedef almaya başladı. Lübnan
askerlerini öldürdüler. Artık yalnızca Hizbullah'ı hedef almıyorlar. Tüm
Lübnanlılar'ı öldürmeye yöneliyorlar.
Gerçek şu:
İsrail Lübnan'a diz çökertmeye çalışıyor. İsrail, Lübnan'ı ve Lübnanlılık
ruhunu yoketmeye çalışıyor. İsrail, Lübnanlıları birbirine düşürmeye
çalışıyor. İsrail, bizi yemek, su ve korunak için aranıp duran hayvanlara
dönüştürmeye çalışıyor. İsrail ile ABD, Suriye ve İran'ı da buna çekmeye
çalışıyor. Lübnan'ı yem olarak kullanıyorlar. Lübnan ortada duruyor.
Amerikalılar ve İsrailliler bölgesel bir savaş başlatmaya çalışıyorlar!!
Lütfen elinizden nasıl geliyorsa yardım edin. Lütfen bu mesajı, bu mektubu
dağıtın. Lütfen insanlara neler olduğunu anlatın. Lütfen hükümetlerinize
adım atmaları ve birşeyler yapmaları için baskı yapın.
Lübnan barış dolu bir ülkedir. Bölgedeki, tüm dinlerden insanların barış
içinde yaşadığı tek ülkeyiz.
Haberlerin bu kadar yanlı olması inanılmaz birşey. Yol açılan gerçek yıkımı
göstermiyorlar. İsraillilerin masum sivilleri öldürdüğünden bahsetmiyorlar.
Burdan göründüğü kadarıyla tek odaklandıkları şey G8!
İsrail ve ABD gerçekten bizi burdan silip atmak mı istiyor? Onlara, burayı
terketmeyeceğimi söyleyebilirsiniz. Ve birçoğumuz burayı terketmeyecek.
Lübnan'ı seviyoruz. Buradaki hayatımızı, oluşturduğumuz yaşantıyı seviyoruz.
Onlara benim gibi insanlardan bahsedin... kültür ve hoşgörü inşa eden.
Anlayış ve barış için çalışan. Eğitmek için çalışan. Aşkı ve şefkati
yücelten. Burada benim gibi binlercesi var. Peki ya biz?
Onlara, benim gibi insanlardan bahsedin, tüm yaşananlara rağmen nefreti
öğrenmeyen. Benden herşeyimi alabilirler, ama onurumu değil. Değerlerimi ve
inançlarımı değil. Asla ve asla ruhumu kıramayacaklar.
İsrail vatandaşlarına, hükümetlerinin bize neler yaptığını anlatın. Onlara
şiddetin şiddeti çağırdığını anlatın. Onlara Lübnan'ın komşuları olduklarını
ve birlikte yaşamanın mümkün olduğunu hatırlatın. Şiddet yoluyla bir
anlayışa nasıl ulaşabiliriz ki? O kadar yakındık ki.... O kadar yakındık
ki...
Bu acımasızlığı durdurun!
Hala sevgiyle,
Zena el-Khalil
| 
Başbakana
